Omdat je weet dat je vooral andermans dromen hebt nagejaagd?
Dat je op wilskracht en met je brein hebt gepoogd iets te bereiken in de wereld?
Iets hebt bereikt wat prachtig lijkt maar nooit gegaan bent voor het verlangen van je hart?

Of moet je dan lachen?

Omdat je je overgave ziet?
Je eerlijkheid en bereidheid jezelf te volgen, zelfs als je anderen daarin teleur moet stellen?
Het al dan niet hebt bereikt maar altijd wel gegaan bent voor het verlangen van je hart?

Kan je dan in je ogen kijken en zien dat ze zacht zijn, gevend?

Of zie je een harde lege blik, vol van boosheid en afgunst?

De spiegel is de ander en als je die aankijkt, kun je dan nog smelten, je laten zien, stil worden en alle verhalen er niet langer tussen zetten?

De spiegel heeft geen schuld in dat wat ze je teruggeeft.

De ander heeft geen schuld in wat ze je terugspiegelt.

Je wist eigenlijk niet eens dat het bestaat: dat je niet afgescheiden bent en dat dat wat je altijd als waar hebt beschouwd feitelijk de droom is.

Dat er geen enkele reden is om niet volledig en continue deel te nemen aan de wereld.

Dat er geen mogelijkheid meer is te ontkennen dat het alleen nog gaat om dichterbij te komen, om een genadeloze intimiteit. Dat je wordt geroepen dichterbij te komen, dichter bij elkaar. Dichter bij je diepste gedachten, gevoelens en verlangens te komen die als boodschappers van Liefde jou bezoeken.

Dat dit leven je enkel laat zien hoe jij je door Liefde kunt laten gebruiken. Hoe Liefde mag stromen door jouw geest, hart en lichaam in jouw gedroomde realiteit.

Hoe Liefde je wakker kust en je losweekt van je tekort. En hoe jij je volledig beschikbaar stelt dat Liefde jou in bezit mag nemen en hoe elke ademhaling van jou vervult is door de stroom van Liefde.

Hoe je Liefde ademt.

Hoe Liefde altijd doorgaat en jij ‘slechts’ het voertuig mag zijn. Hoe je je overgeeft om instrument te mogen zijn.

Instrument te MOGEN zijn.

Bij al je afwegingen slechts één vraag te stellen: WAT ZOU LIEFDE DOEN?

Ben je bereid?