De weg naar vrijheid

Onder het lijden ligt een verborgen schaamte, een heimelijk gevoel dat we niet helemaal oké zouden zijn. 

Onder de last ligt een schrijnend verhaal van het kind dat nooit vastgehouden is, wat geremd werd, die te horen kreeg anders te moeten zijn dan hoe ze was. Het kind wat bang was anders buitengesloten te worden.

De bereidheid van het kind was groot te voldoen. De liefde was zo groot dat ze zich onwetend voegde naar iets wat ze niet was. 

En nu ze groot is is haar stem verstild, haar trots bezoedeld, de vrijheid gesmoord. Ze is een keurige aangepaste burger geworden en ze lijdt…

Er is hoop. Er zijn mannen en vrouwen die die hoop omarmen als een lichtstraal door de wolken op een sombere dag en een veld ontdekken waarin het kind opnieuw wordt gekust, gestreeld en vooral serieus wordt genomen in haar prachtige zuivere kinderlijke onschuld. 

Waar de angst verdwijnt dat ze verlaten zal worden wanneer ze haarzelf weer helemaal mag laten zien omdat er een liefde is die insluit en niet langer uitsluit. Een plek waar ze mag ontdekken wat dat inhoudt: onvoorwaardelijkheid.

Er is een weg terug naar dat heerlijke Zelf. De route er naar toe is het verlangen zo vrij jezelf te mogen zijn als je ooit bent geweest voor ze je klein kregen. Dat is de route, dat is de hoop. Dat is de weg naar vrijheid.